gecen gun sabah metroyla dil kursuna giderken son anda yetisip bindigim kompartmanda bir anne-kiz hemen dikkatimi cekti. kulagimda kulakliklar bir podcast dinledigimden onlarin ne konustuklarini tam olarak duyamiyordum ama gorduklerim herseyi aciklamaya yetiyordu: kucuk kizin bir sinavi vardi o gun ve o kisa metro yolculugunda annesiyle birlikte son bir tekrar yapiyordu. annesi kizinin eline tutusturdugu kitaptan kizina sorular yoneltiyor ve o da onlari cevaplamaya calisiyordu hatirladigi kadariyla. cevabini bilmedigi bir soruyla karsilasinca da soyle caktirmadan ustten kitaba goz atmaya calisiyordu. annesi bunu farkederse ki hemen farkediyordu kitabi kendine dogru cekiyordu. bu soru, cevap, bilenemeyen sorunun cevabi icin yapilan mucadele bir sure devam etti anne-kiz arasinda. metro bir durakta durup da kucuk kiz metrodan inerken annesiyle son bakismalari annesinin ona olan guvenini yansitiyordu.